Als Tweede Kamerlid vraag je je weleens af of het allemaal de moeite waard is. Verandert er echt iets? En dan is er soms zo’n moment waarop je denkt: o ja, hier doe ik het voor.
De afschaffing van de wanbetalerspremie is daar een voorbeeld van. Wie langer dan zes maanden zijn zorgpremie niet kan betalen, krijgt te maken met de regeling betalingsachterstand zorgpremie. De premie wordt dan via het CAK geïnd, met een opslag erbovenop. Ooit bedoeld als prikkel om te betalen, maar in de praktijk kan die juist extra druk leggen op mensen die al financiële problemen hebben. Het is inmiddels platgezegd een boete op arm zijn.
Daarom heb ik mij jarenlang ingezet voor afschaffing, eerst als advocaat en later vanuit de Kamer. Samen met veel organisaties en mensen uit het veld hebben we hier aandacht voor gevraagd. En nu is het gelukt. Stap voor stap. Eerst werd via een amendement de premie verlaagd van 120 naar 110 procent. Daarna stemde de Tweede Kamer voor mijn motie om de wanbetalerspremie helemaal af te schaffen. Ook zorgverzekeraars en het CAK schaarden zich achter dat doel. Op Prinsjesdag kwam vervolgens het nieuws: het kabinet schaft de opslag op de bestuursrechtelijke premie af.
Dat is belangrijk, want bijna 200.000 mensen vallen momenteel onder deze regeling. Mensen met grote financiële problemen hebben niets aan een extra financiële drempel. Zij hebben behoefte aan perspectief en hulp om uit de problemen te komen. De afschaffing laat zien dat beleid menselijker kan en dat politiek problemen kan oplossen. Voor mij was het hervormen van het schuldenstelsel een belangrijke reden om mijn advocatentoga aan de wilgen te hangen en de Kamer in te gaan. Voor mensen met schulden kan een eerlijker stelsel het verschil maken tussen vastlopen en weer perspectief krijgen.
Maar we zijn er nog niet. Daarom blijf ik mij inzetten voor een menselijker, eenvoudiger en effectiever schuldenstelsel. Met mijn initiatiefnota *Eigen schuld, gemeenschappelijke bult* doe ik daarvoor concrete voorstellen. Denk aan strengere regels voor achteraf betalen, een collectief afbetalingsplan waarbij schuldeisers de afloscapaciteit eerlijk delen en een hardere aanpak van misstanden in de incassobranche. Ook de overheid moet haar rol pakken, onder meer door verkeersboetes te hervormen, schulden onder jongeren aan te pakken en meer in te zetten op preventie, financiële educatie en vroegsignalering.
In mijn nota stond óók de afschaffing van de ‘boete op armoede’ bij zorgpremies. Door dat voorstel kan nu een streep. Het kan dus wel. Gelukkig maar. Op naar een eerlijker schuldenstelsel!
– Don Ceder, Tweede Kamerlid namens de ChristenUnie