Angelina (22) woont samen met haar broertje en haar ouders. “Vanaf zijn geboorte wist ik dat ons leven nooit gewoon zou zijn”, vertelt ze. Haar broertje werd geboren met een ernstige afwijking aan zijn middenrif. Zijn organen zaten in de borstholte, waardoor zijn longen nauwelijks ruimte hadden om te groeien. Artsen wisten niet of hij het zou overleven.

“Na zestien dagen kreeg hij een zware infectie, hij liep een hersenbloeding op en zijn nieren functioneerden bijna niet meer”, vertelt Angelina. “Ze zeiden dat hij waarschijnlijk nooit zonder dialyse zou kunnen. Maar ineens begonnen zijn nieren tóch te werken. Artsen kunnen dat tot vandaag niet verklaren.”

Het gezin leeft altijd in een staat van alertheid. Elke koortsaanval van haar broertje betekent direct ziekenhuis. “Het voelt alsof er een alarmknop in ons hoofd zit die nooit uitgaat.”

Vertrouwen en liefde in moeilijke tijden

De relatie tussen Angelina en haar moeder was niet altijd gemakkelijk. “We hebben vroeger vaak ruzie gehad en het was niet altijd gezellig,” vertelt ze. Door de jaren heen en de moeilijke omstandigheden groeiden ze steeds dichter naar elkaar toe. “Mijn moeder heeft mijn leven gered,” zegt Angelina zacht.

In haar tienerjaren werd ze meerdere keren opgenomen voor depressies, suïcidale gedachten en overprikkeling door haar autisme. Ze kon niet werken of studeren. “Zij bleef zeggen: kijk alleen naar vandaag. Niet naar morgen, niet naar volgend jaar. Dat heeft me overeind gehouden.”

De onzichtbare strijd

Angelina is volledig arbeidsongeschikt verklaard. Zelfs boodschappen doen kan al te veel zijn. Toch hoort ze vaak: “Maar je kunt toch wel iets?”
“Dat doet pijn”, vertelt ze. “Je ziet mijn beperking niet aan de buitenkant, maar vanbinnen is het elke dag vechten.” De schulden en de angst voor de toekomst, zoals nooit zelfstandig kunnen wonen, drukken zwaar op haar schouders.

Als geld steeds tekortschiet

Het gezin leeft al jarenlang op het minimum. Angelina zag hoe haar ouders soms minder aten zodat de kinderen genoeg hadden. Uitjes, vakanties of een dagje weg waren bijna onmogelijk.
“Armoede is niet alleen geen geld hebben. Het is constant stress, constant rekenen, constant zorgen”, vertelt ze.

Prakkie Hoofddorp geeft ademruimte

De steun van Stichting Prakkie Hoofddorp kwam precies op het moment dat het gezin het bijna niet meer trok. Een tas boodschappen, een extraatje, een verrassingspakket, het geeft rust, lucht en soms zelfs een glimlach op een donkere dag.
“Die tas betekent dat we een week verder kunnen zonder paniek”, zegt Angelina.

Maar voor haar gaat het verder dan dat. Het is gezien worden. Het gevoel dat er mensen zijn die begrijpen hoe zwaar het is.
“Ze geven niet alleen eten. Ze geven ons ademruimte, even vrede in je hoofd en soms gewoon een beetje schoonheid terug in je leven.”

De vrijwilligers zijn voor haar een bron van warmte en steun. “Ze doen zoveel, ook al hebben ze het zelf niet altijd makkelijk. Dat raakt me.”

Een verhaal van kracht en liefde

Ondanks alles wat het gezin heeft meegemaakt: medische nood, psychische pijn en geldzorgen. Straalt Angelina veerkracht uit. Ze is dankbaar en diep verbonden met haar moeder. Hun band is het fundament waarop ze verder bouwen.
“Zonder mijn moeder en zonder Prakkie Hoofddorp hadden we het niet meer gered. Zij zijn mijn lichtpuntjes”, zegt Angelina.

Help gezinnen zoals dat van Angelina

Het Armoedefonds steunt organisaties zoals Prakkie Hoofddorp én gezinnen die leven met te weinig.

Wil jij ook helpen? Met al 5 euro per maand maak je een blijvend verschil.

Doneer

Expeditie Armoede